Langer in handen van private equity: wat betekent dat voor groei en management?

Langer in handen van private equity: wat betekent dat voor groei en management?

Private-equityinvesteerders houden hun bedrijven langer vast, en daardoor groeit de vraag naar herfinanciering. Corporate-financeadviseur Oaklins Nederland ziet dat ongeveer de helft van zijn recente financieringsopdrachten nu over bestaande portefeuillebedrijven gaat. Veel leningen uit 2020 en 2021 naderen ook hun oorspronkelijke einddatum, terwijl banken strenge eisen stellen aan kasstroom, schuldenlast en aflossingscapaciteit.

Dat klinkt als een onderwerp voor financiers en fondsmanagers. Toch raakt het vooral de directie en het management van de bedrijven zelf. Een investeerder die langer blijft, verandert de spelregels voor strategie, investeringen en groei.

Waarom een langere houdperiode verschil maakt

Een private-equityfonds koopt een bedrijf meestal met het plan om het na een aantal jaren met winst te verkopen. Het hele groeiplan is op die termijn afgestemd: welke investeringen worden gedaan, hoeveel schuld het bedrijf draagt en wanneer de exit moet plaatsvinden. Schuift die exit op, dan klopt het oorspronkelijke plan niet meer.

Voor het management betekent dat in de eerste plaats onzekerheid. De afgesproken horizon verdwijnt, terwijl de financiering die bij het oorspronkelijke plan hoorde afloopt. Nieuwe financiering is duurder en lastiger te krijgen. Dat beperkt de ruimte om te investeren in nieuwe producten, systemen of mensen, precies op het moment dat het bedrijf moet blijven groeien om zijn waarde te bewijzen.

Buy-and-build onder druk

Oaklins wijst vooral op buy-and-buildbedrijven. Bij die strategie koopt een investeerder een platformbedrijf en breidt dat uit met een reeks kleinere overnames. Elke overname vraagt om geld. Komt de verkoop later dan gepland, dan is er volgens Oaklins vaak extra kapitaal nodig om de overnamestrategie voort te zetten.

Voor managers in zulke bedrijven is dit het moment om kritisch te kijken naar de overnames die al zijn gedaan. Zijn de overgenomen bedrijven goed geïntegreerd, of draait de groep nog als een verzameling losse onderdelen? Een langere houdperiode biedt ook kansen: er is meer tijd om de integratie af te maken en de samenwerking tussen de onderdelen te verbeteren, in plaats van alleen nieuwe overnames te stapelen. Wat er bij overnames mis kan gaan, laat ook de geblokkeerde Unox-deal zien.

Wat managers nu kunnen doen

Een langere houdperiode vraagt om een nieuw, realistisch groeiplan. Leg samen met de investeerder vast wat de nieuwe horizon is en welke doelen daarbij horen. Kijk daarbij niet alleen naar groei via overnames, maar ook naar groei uit de bestaande activiteiten, bijvoorbeeld met de Ansoff-matrix.

Houd ook de kasstroom scherp in het oog. Financiers kijken bij herfinanciering naar de schuldenlast en de aflossingscapaciteit. Een bedrijf dat zijn cijfers op orde heeft en een geloofwaardig plan kan laten zien, onderhandelt vanuit een sterkere positie. Het hefboomeffect van geleend geld werkt in goede tijden in je voordeel, maar maakt een bedrijf kwetsbaar als de financiering duurder of krapper wordt.

Communiceer daarnaast helder met medewerkers en andere stakeholders. Geruchten over een uitgestelde verkoop of financieringsproblemen zorgen snel voor onrust. Wie uitlegt wat er verandert en wat niet, voorkomt dat goede mensen vertrekken.

Aansluitende managementmodellen

De agency-theorie van Michael Jensen en William Meckling (1976) beschrijft de spanning tussen eigenaren en het management dat namens hen het bedrijf leidt. Bij private equity is die relatie extra belangrijk: managers krijgen vaak een aandelenbelang om hun belangen gelijk te trekken met die van het fonds. Een langere houdperiode verandert die afspraken, want de beloning voor het management komt later dan gepland.

De buy-and-buildstrategie is zelf ook een model. Het idee is dat een groep van samengevoegde bedrijven meer waard is dan de losse onderdelen, door schaalvoordelen en een sterkere marktpositie. Die meerwaarde ontstaat alleen als de integratie slaagt, en dat kost tijd en managementaandacht.

Het groeimodel van Larry Greiner (1972) laat zien dat organisaties in fasen groeien, telkens afgewisseld met een crisis die om een nieuwe manier van organiseren vraagt. Een snel gegroeide buy-and-buildgroep loopt vaak tegen een crisis van controle of coördinatie aan. Een langere houdperiode geeft de ruimte om die fase bewust aan te pakken.

Aanleiding voor dit artikel is nieuws van Accountancy Vanmorgen.

Deel dit nieuws

WhatsApp
LinkedIn
Email

Ook interessant